de wereld bekeken

Ballonlanding

2009-09-24T22:25:00.002+02:00

De man keek door de voorruit van zijn auto. Langzaam zeilde de ballon over de boomtoppen naar een weiland in de buurt. Aan de kant van de weg dat naar het dorp leidde stond een stoet van volgauto's opgesteld. Het werd al snel duidelijk dat ze verkeerd gegokt hadden. Iedereen sprong haastig in de auto. De colonne zette zich in beweging naar de juiste landingsplek en zonder dat hij erom gevraagd had werd de man de kop van de stoet.

De man reed een brede zijweg in waarachter een groot weiland lag. Hij zette zijn auto aan de kant om de stoet te laten passeren. Met zijn fototoestel in de hand liep hij daarop achter de stoet aan in de richting van ground zero.
Terwijl hij door zijn zoeker stond te turen, arriveerde een motorrijder op een lage brede motor. Het leek de man een Indian toe, maar hij wist het niet zeker.

De motorrijder sloot het gas af en ging geïnteresseerd staan kijken. Terwijl de ballonvaarder een ingewikkelde dans met vlammen en zwaartekracht uitvoerde boven het weiland, meldde zich na enige tijd een een derde toeschouwer. Het was een jongen op een lawaaierige brommer. Hij stopte naast de motorrijder en verdeelde vanaf dat moment zijn aandacht tussen de dalende ballon en de motor.

De mand van de ballon was inmiddels op de grond geland, maar de brander bleef vuur spuwen. Klaarblijkelijk moest de ballon per se aan één bepaalde kant op het gras terecht komen, maar de wind werkte niet mee. Het resultaat was dat de mand enkele malen heel en weer zwaaide en omkieperde, waarbij telkens een luid gejoel uit de mand opsteeg.

De jongen op de brommer had nu een gesprek aangeknoopt met de motorrijder. Die wilde weten waar hij vandaan kwam. "Woar kom -ie dan von?", zei de motorrijder. De jongen antwoordde opgetogen: "Ik bun von Vrieseloar!" De motorrijder keek hem onderzoekend aan. "Die kennik nie." De jongen begreep dat zijn tijdelijke buurman wat hulp nodig had. "Ja, doar vant witte huus!" De motorrijder leek niet meer dan zijn wenkbrauw op te tillen ter herkenning. "O joh, die kennik. Geertjan is je poa, nie?" De jongen knikte tevreden: "Jawal!"

Inmiddels was de ballon op de goede plek neergekomen. De man liet zijn fototoestel zakken. Waarschijnlijk zouden de inzittenden van de grote mand nu uitstappen en met champagne overgoten worden, waarna een gezamenlijke exercitie zou leiden tot het opvouwen van de leeggelopen ballon.

De man besloot het niet meer af te wachten. Hij stapte in zijn auto en keek nog één keer om. De jongen met de brommer had geen oog meer voor de ballon. Met het ijs gebroken tussen hem en de motorrijder was de motor veel interessanter geworden.

De man draaide de provinciale weg weer op. Het dorp was in rust gebleven. Slechts drie mensen hadden de landing van nabij bekeken. Waarvan één met dubieuze motieven, bedacht de man.

Het was ook maar een ballon.

Gras

2009-06-29T22:35:00.001+02:00

De man zat op zijn balkon. Het was zomer, laat op de avond en licht. Het tijdstip weerhield echter niemand ervan om luidruchtig het gras te maaien.

De man dacht aan zijn jeugd. Grasmaaien was toen te herkennen geweest aan het regelmatig onderbroken mechanisch geratel van de handgrasmaaier die over het gras heen en weer gehaald werd. Nu kenmerkte grasmaaien zich door een hoog elektrisch gesnerp, onregelmatig onderbroken door klappen als zweepslagen van het ronddraaiende mes.

Zeer nabij werd het gras door een buurman gekortwiekt. De man zag er niets van, maar hoorde het des te beter. Ineens werd het stil. De geluidsproductie werd bij het wegvallen van de maaier van de buurman onmiddellijk overgenomen door zeker drie andere buurtgenoten die op grotere afstand hun grasveld soigneerden. Bovendien was er iemand – zo constateerde de man – met een zaagtafel bezig.

De invallende stilte duurde lang. Had de buurman zich van zijn taak gekweten? Dat bleek niet het geval te zijn, want ineens hoorde de man de stem van de buurvrouw. "De koffiemachine doet het niet meer. En de koelkast is er ook mee opgehouden. Is er iets mis?"
De man begreep hoe de relatieve stilte tot stand was gekomen. Ook hij had ooit onversaagd maar onbedoeld een elektrische heggenschaar in het eigen snoer gezet.
De buurman antwoordde quasiluchtig met een ondertoon van irritatie. "Ja. Door het snoer gesneden. De stoppen zullen wel zijn doorgeslagen".

Dat was, zo bepaalde de man, niet het geval, daar hij in een zelfde soort huis woonde. De elektriciteitskast was uitgerust met automatische zekeringen die met behulp van een schakelaar de elektriciteitsvoorziening konden onderbreken. Een eenvoudig omzetten van de schakelaars deed het probleem verdwijnen.

De buurvrouw reageerde ontdaan. "Is -ie nog te repareren?" De buurman dacht van wel. "Ik maak hem gewoon wat korter" voegde hij optimistisch toe, daarbij ongetwijfeld op het snoer doelend. Dat zou een metertje of wat minder reikwijdte worden, dacht de man.

"Hebben wij een zaklantaarn?" zei de buurvrouw. Zij verwarde blijkbaar de donkere dagen voor Kerst in de meterkast met de helderheid van de midzomernacht. De buurman instrueerde haar de stekker van de grasmaaier uit het stopcontact te halen. Daarop begaf hij zich zelf naar binnen, waar hij al snel de elektriciteit weer op gang had.

"Ik repareer hem nog wel," zei de buurman, weer buitengekomen, "en de rest doe ik wel met de kantentrimmer." Even later snerpte een hoog geluid het balkon van de man op.

De man nam een trek van zijn sigaar. Het gras van de buurman zou mooi kort worden, dacht hij tevreden.

Doorwerken

2009-01-28T16:30:00.001+01:00

De man keek onthecht naar buiten. De trein reed de Residentie uit en passeerde een bedrijventerrein in ontwikkeling. Het was nog licht. De duisternis begon het te verliezen van het naderende voorjaar. Hij zat in een eenzaam geplaatste stoel in de kop van het rijtuig. Langs de trein lopend had hij elke coupé verkend tot hij van een zitplaats zonder buurman of buurvrouw verzekerd was. De man was een slecht reisgenoot. Hij hekelde het volk dat de trein als een kruising tussen een snackbar en een telefooncel zag. Mensen die hun lijven in de stoel naast hem persten met slechts enkele wensen: eten en tegen hem aan hangen.

Op het station had een fabrikant van chips in de ogen van de man eveneens een verkeerde uitleg aan het begrip 'openbaar vervoer' gegeven door zakjes chips uit te delen. Een groot deel van de passagiers in de coupé zat luidruchtig met de wee stinkende chipszakjes op schoot. Eten doe je in de trein, niet thuis. De man dacht aan een aflevering van een science fictionserie, waar een buitenaards ras de bemanning van het Aardse ruimtevaartuig verontwaardigd buiten de deur had gewerkt omdat zij gewaagd hadden in het openbaar te eten. Met weemoed dacht de man terug aan de serie.

Een sterk kalende treinreiziger met een haviksprofiel kwam de coupé ingelopen met aan zijn oor geklemd de te verwachten mobiele telefoon. In de linkerhand had hij het zakje chips, op de rug een rugzak. Hij liet zich druk pratend in zijn telefoon in de stoel voor de man ploffen. Al snel begreep de man dat het gesprek over het werk ging. Het onderwerp leek op 'eisen te stellen aan elektrische apparaten". Nadat dit gesprek was afgerond, scheurde de uitgebelde voorbuurman het zakje chips open en begon te eten, onderwijl nerveus heen en weer wiebelend in zijn stoel, zijn hoofd draaiend van links naar rechts, alsof hij ieder moment door een luipaard kon worden besprongen.

Lang duurde het heen-en-weer-gezwaai niet. De mobiele telefoon ging opnieuw. De voorbuurman legde zijn zakje chips terzijde met zijn rechterhand, kruiste met zijn linkerarm voor zijn lichaam langs naar zijn rugzak op de stoel naast hem, waar de telefoon lag te wachten op een nieuw gesprek. Opnieuw bleek het onderwerp 'werk' te zijn. Oostenrijkers waren strenger dan Duitsers met de normen, vernam de man via zijn medereiziger.

De man schudde inwendig het hoofd. De treinreis was voor hem een stiltemoment, een moment van reflectie. 's Morgens las hij, 's avonds keek hij in gepeins verzonken naar buiten, recht in het niets. Voor een groeiende groep mensen leek dit steeds onbereikbaarder te worden. Iedere seconde zonder hinder aan het hoofd werd klaarblijkelijk als een verloren seconde beschouwd. Verbaasd vroeg de man zich af waarom zijn voorbuurman zijn werk verlaten had. Was het niet logischer geweest als hij gewoon op kantoor gebleven was? Dan hadden zijn collega's hem op kantoor kunnen bezoeken, bellen of spreken. Waarom je kantoor verlaten als je toch niet van plan was met werken te stoppen? De man kwam er niet uit. Zijn eerste hypothese was dat de meeste mensen dikdoeners waren die graag belangrijk gevonden wilde worden, en de immer rinkelende telefoon hoorde daar blijkbaar bij. Maar een telefoon heeft uiteindelijk twee gebruikers. Zou de andere beller ook een Wichtigmacher zijn? Zou het halve mobiele telefoonverkeer bestaan uit bellende nonvaleurs met een egoprobleem? De man gaf het op.

Zijn voorbuurman uiteindelijk ook. Die zakte weg in een diepe slaap, die slechts bij het naderen van de Domstad door het knetterende stemgeluid van de conducteur werd verbroken.

De man stropte zijn das, deed zijn jas aan, en zette zijn pet op. Inwendig vloekte hij. Hij had minder moeten denken, en meer uit het raam moeten staren. Hij trooste zich met de gedachte dat hij binnen 12 uur opnieuw in de trein zou zitten. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Van mezelf

2008-08-21T16:30:00.001+02:00

De man zat in de trein. Hij was vroeg op weg naar huis, hetgeen een door hemzelf gewenste plek in de coupé op had geleverd. Hij zat helemaal voorin in de ellenlange Intercity van Amsterdam naar Utrecht. Met een beetje geluk zouden de stoelen om hem heen tijdens de terugreis onbezet blijven en kon hij op zijn gemak de benen strekken, zijn spullen op de bank naast zich plaatsen en ongestoord uit het raam kijken.

Dat kleine geluksgevoel was hem vandaag echter niet gegund. Bij de enige tussenstop op de reis naar huis schoof de coupédeur achter hem open. De medereiziger die binnen kwam koos in het verder geheel lege treinstel onmiddellijk positie op de bank direct voor de man. De man zag een klein stukje van de achterkant van het hoofd van de medereiziger boven de hoofdsteun van de stoel voor hem uitsteken.

De trein had het station nog niet verlaten of de medereiziger had de mobiele telefoon al ter hand genomen. De man zuchtte. Dit zou weer een eindeloze conversatie op luide toon worden waar geen ontsnappen aan was. En inderdaad werd de kwaliteit van zijn beoordelingsvermogen ook dit keer weer beloond.

Het gesprek begon. Gezien de wat verwijfde toon van zijn voorganger vroeg de man zich af of hij een man of vrouw voor zich had zitten. Dat leidde ertoe dat hij zich voorzichtig naar rechts over de leuning van zijn stoel, en simultaan voorover boog om en profil een blik van zijn medereiziger voor hem te krijgen. Hij besloot dat het om een man ging.

De medereiziger werkte in de geestelijke gezondheidszorg. Het was duidelijk dat het team vandaag een pittige ruzie achter de rug had gehad. Alle standpunten van de diverse participanten in de ruzie passeerden de revue. De man trachtte - daar een nuttig tijdverdrijf er voor hem toch niet meer inzat - de oorzaak en betekenis van het conflict te doorgronden, maar bleek niet in staat het probleem helemaal te achterhalen. Het was er echter hevig aan toe gegaan. Zo hevig, dat de medereiziger steeds luider begon te praten.

Uiteindelijk bleek de ruzie niet alleen een begin, maar ook een eind te hebben gehad. Na beëindiging hadden alle partijen klaarblijkelijk besloten zich terug te trekken om hun wonden te likken. Maar niet iedereen in de zorginstelling had blijkbaar de ruzie van dichtbij meegemaakt, want - zo vertelde de medereiziger - een vrouwelijke collega was bij hem komen informeren wat er nu precies aan de hand was. De medereiziger bracht zijn gesprekspartner aan de telefoon daarvan nauwkeurig op de hoogte. "En toen kwam Lisette binnen, en die vroeg aan me: wil je erover praten? Maar dat wilde ik toen helemaal niet, weet je wel? Ik had helemaal geen zin om het met haar te delen. Het was even helemaal van mezelf, van mij, weet je wel, en van niemand anders. Mijn boosheid wilde ik even helemaal bij mezelf houden, weet je wel? Dat was van mij, en niet van haar, weet je wel?"

De gesprekspartner aan de telefoon wist het ook wel, want de medereiziger vervolgde na een innige luisterstilte tevreden met "Precies. Dat zei ik nou ook tegen Lisette." Het was duidelijk dat de medereiziger dapper stand had gehouden en dat het probleem van hem was gebleven. Tenminste - in de zorginstelling, want de man achter hem had er wel degelijk gedetailleerd kennis van genomen.

De man vroeg zich af waarom de genoemde Lisette geen kennis mocht nemen van het probleem, iets waar ze toch duidelijk behoefte aan had gehad, terwijl hij er in de trein gedwongen kennis van had moeten nemen en er geen behoefte aan had gehad. Van de man had het probleem van zijn medereiziger mogen blijven, weet je wel. Maar het leven, zo besloot de man, was nu eenmaal hard en niet altijd rechtvaardig. Ook Lisette had dat ervaren.

De trein rolde Utrecht Centraal binnen. De man pakte zijn jas, zijn tas en liep, al waggelend door de wissels die onder de trein door rolden via het gangpad naar het balkon. Achter hem begon de medereiziger aan een nieuw telefoongesprek. "Hoi," riep hij enthousiast "rotdag gehad. Het was weer zover." De man rukte fanatiek aan de tussendeur om een tweede versie van het gesprek niet meer te hoeven horen. De treindeuren gingen open. De wachtenden op het perron mochten zijn plaats innemen.

Hij hoopte dat zijn bus nog stond te wachten. Dat scheelde toch weer tien minuten.

Koninginnedag

2008-07-16T16:29:00.001+02:00

De man stond op het grasveld achter het gemeentehuis. Het was de avond van Koninginnedag. Op het midden van het grasveld zouden, ter afsluiting van de feestdag, diverse drumbands heen en weer gaan paraderen. Boven het grasveld zweefde aan het eind van de ladder van een brandweerwagen een vijftal fel brandende lampen. Om het grasveld heen bevonden zich de restanten van de jaarlijkse lampionoptocht. De kinderen holden vrijelijk over het grasveld heen en weer. Het aangebrachte afzetlint verhinderde dat niet. Jaren geleden had de man zelf behoord tot de restanten van die optocht. Maar de neefjes en nichtjes met wie hij had meegelopen waren nu groot, en bevonden zich in de diverse cafés in het oude dorp. Alcohol had voor hen de lampolie vervangen.

Naast het bordes had drumband "Fraternitas" zich opgesteld. De drumband was al sinds jaar en dag de vaste openingsact van de feestavond. Op het bordes zelf stond een jongeman die door het Oranjecomité was aangewezen als spreekstalmeester. Uit zijn weifelende toon viel op te maken dat het een hele verantwoordelijkheid voor hem was. Onzeker, maar met groeiend volume, meldde hij de aanwezigen: "En dan nu drum- en showband De Pink Panthers uit Alphen aan den Rijn!" Er volgde een stilte. Fraternitas bewoog zich niet. Geschrokken nam de jongeman opnieuw het woord en zei: "O nee, natuurlijk, ik vergis me. Het is natuurlijk Fraternitas uit Utrecht!"

Fraternitas was dit jaar vanwege de samenloop van schoolvakanties en Koninginnedag sterk uitgedund. Een twaalftal leden blies en drumde dapper, maar indrukwekkend wilde het niet worden.
Nog twee andere korpsen volgden. Het korps uit Tilburg, gehesen in brandweerachtige rode jasjes, stak in prestatie duidelijk boven de twee andere korpsen uit. De man vond de moderne medleys die de korpsen speelden eigenlijk maar niets. Marsmuziek, dat moesten korpsen spelen. Vrolijke, opgewekte marsen, zoals die van de Marinierskapel. Geen compilaties van Abba, Toto of The Sound of Music. Desalniettemin klapte de man voor ieder van de prestaties die de korpsen leverden.

Ter afsluiting nam de interim-burgemeester het woord om de aanwezigen, de deelnemers en de organisatie uitvoerig te bedanken. Hij besloot zijn dankwoord met een oproep. "Ik hoop u ook volgend jaar weer allemaal terug te zien, hier in Spijkenisse." Dat lokte een opgewonden gejoel uit, daar Spijkenisse - zijn oude werkgever - zeker 70 kilometer zuidwestelijker gelegen was. "Dat moest een keer gebeuren!" riep de burgemeester joviaal. "Het is nog even wennen!" Het publiek was goed gehumeurd en vergaf de tijdelijke burgervader zijn verspreking.

Die burgervader vervolgde zijn verhaal met de aankondiging dat alle korpsen nu het veld op zouden komen en gezamenlijk twee coupletten van het Wilhelmus zouden spelen. De man bereidde zich voor op het jaarlijkse spel van inpassen en invoegen van de drie aanwezige korpsen. Hij gokte erop dat het korps met de rode jasjes de dirigent zou leveren. Zijn gok was juist.

De drie bands zetten het Wilhelmus in. Het eerste couplet ging vlekkeloos. Daarop werd vol goede moed het tweede couplet ingezet. Dat ging niet goed. Een van de drie bands begon te vroeg en de andere twee volgden niet gelijktijdig; noch met de eerste band, noch met elkaar. De kakofonie was ontstellend. De bands speelden echter door, in de hoop elkaar weer te vinden en de gelijktijdigheid opnieuw tot stand te kunnen brengen.

De man stond geïntrigeerd toe te kijken. Zou het de korpsen lukken? En zo niet, hoe zouden ze het probleem dan oplossen? De bands bleven alle drie hardnekkig ongelijk doorspelen. Het leek erop alsof het hele Wilhelmus zou ontaarden in een moderne muziekinterpretatie die een vooraanstaand jazzdeskundige ooit eens "piepknor" had genoemd. De man besloot dat het niet meer goed zou komen. Enerzijds was hij geamuseerd, anderzijds enigszins gegeneerd. Het was per slot van rekening het volkslied.

Uiteindelijk kreeg de dirigent de drie korpsen na een korte pauze toch weer in het gareel. Het volkslied was gered. Met een beschaafd applaus verlieten de drie korpsen trommelend het veld. Een van de korpsen liep nog een extra rondje.
De brandweer doofde de grote lampen die boven het veld aan de uitgeschoven ladder van de ladderwagen hingen. De omstanders spoedden zich naar de uitgang; op weg naar huis om het jonge kroost in bed te stoppen.

Ook de man liep weg. Voor hem zou het Wilhelmus nooit meer hetzelfde zijn.

Kudde

2007-12-10T16:29:00.001+01:00

De man keek naar zijn fototoestel. Het stond naast zijn koffie op het tafeltje in het stadskasteel. Want zo heette de uitspanning waar hij zat. Het tafeltje stond in een uithoek bij het raam. Helemaal aan de andere kant van het enorme lokaal, op een verhoging, zat iemand geruisloos een krant te lezen. Op twee personeelsleden na was de zaal verder leeg.

De man prikte lusteloos in zijn appeltaart met slagroom. Het was grijs en winderig en het beloofde bovendien te gaan regenen. Hij had besloten voor het middaguur thuis te zijn. Op dat tijdstip zou namelijk de koopzondag beginnen en de stad vol stromen met het graaiende volk dat van plan was het heerlijk avondje te vullen met cadeautjes. Hij had nog twee uur de tijd om zijn voornemen te verwezenlijken.

De man pakte zijn fototoestel op en controleerde voor de zoveelste keer de die ochtend door hem geschoten foto's op het minuscule display. Ze toonden hem de oude binnenstad, maar de Middeleeuwse sfeer van de foto's wilde niet op de man overslaan.

Het meisje dat de man had geholpen stond achter de bar te giechelen met een mannelijke collega. Deze wisselde een positie leunend tegen de bar af met een positie bij het espressoapparaat, dat hij bediende met een regelmaat die niet logisch aansloot bij het aantal klanten.

De voordeur van het lokaal had zich gedurende een half uur niet bewogen, maar ging nu open. Een gezin bestaande uit vader, moeder en twee puberdochters kwam binnen. Het viertal keek speurend om zich heen door het op de twee uithoeken na verlaten lokaal. Een besluit leek voorlopig niet te vallen. Vader deed daarom na enig rondkijken een voorstel. “Zullen we daar bij het raam gaan zitten?”

Zonder antwoord te geven bewoog zich het viertal in de richting van de man. Met enige moeite wrong het gezinnetje zich aan het tafeltje pal naast de man. Daartoe moest deze eerst zijn benen verder naar zich toe trekken en diende tevens een van de drie stoelen aan zijn tafeltje verplaatst te worden om ruimte te maken voor één van de puberdochters. Nadat het ploegje was gaan zitten zat de man opgesloten in de hoek van de enorme cafézaal, die verder – op de krantenlezer op dertig meter afstand na - geheel leeg was.

De sfeer aan het tafeltje naast hem was niet optimaal. De drie vrouwen keken wat verveeld en geïrriteerd naar buiten. De reden voor hun irritatie werd duidelijk toen het meisje achter de bar vandaan kwam en zich naar het tafeltje begaf om de bestelling op te nemen. “We dachten dat het koopzondag was,” zei de vader, “maar alles is dicht.” Het meisje van de bediening keek gemaakt meewarig. “De koopzondag begint pas om 12 uur. Maar ach,” zei ze al net zo gemaakt troostend, “dat duurt nog maar anderhalf uur.” De vader liet zich niet kennen en speelde het spel mee. “Nou, dat wordt dan eventjes wachten!” zei hij gemaakt optimistisch. De vrouwengezichten aan het tafeltje werden nog langer, maar er was geen ontkomen aan.

Dat was het moment dat de man besloot het lokaal te verlaten. Hij stond op, en wrong zich in zijn jas, uitkijkend om daarbij leden van het gezinnetje naast hem niet om de oren te slaan. Geïrriteerd keek één van de puberdochters naar de man die geduldig kijkend ging staan wachten totdat zij opstond, haar stoel opzij schoof, zelf opzij moest stappen, zodat de man zich bevrijd wist. De gehele operatie werd verder gecompliceerd door de aankomst van het meisje met de bestelling voor de tafel. Een ogenblik lang worstelde vrijwel de gehele clientèle van het stadscafé op één vierkante meter in een lokaal met een oppervlak van enige honderden vierkante meters.

De man toverde een verstard lachje tevoorschijn. Hij vroeg zich af of het de lokroep van de kudde was geweest die dit gezin tot hun bijzondere tafelkeuze had geleid. Hij rekende af bij het meisje en zei verstrooid gedag.

Buiten was het nog droog. De man zocht zijn strippenkaart en begaf zich naar de bushalte. Met enige voldoening stelde hij vast dat de bus ieder moment kon komen. Hij zou ruim voor het begin van de koopzondag thuis zijn.

De Jaren

2007-05-02T16:28:00.001+02:00

De man liep vanaf het Rokin bij het Muntplein de Nieuwe Doelenstraat in. Het was warm en vol in de stad. Hij vroeg zich even af of de mensenmassa bijdroeg aan de omgevingstemperatuur. Even stelde de man zijn medemens voor als straalkacheltje. Dat deed hem denken aan de film Soylent Green, waarin dode mensen verwerkt werden tot voedsel voor een overbevolkte wereld.

Zijn gedachtegang werd onderbroken door een groot café. Hij kon zich nog herinneren dat hij er zo'n vijftien jaar geleden voor het eerst was langsgelopen. Toen had hij het nog nooit eerder gezien. Na een blik naar binnen geworpen te hebben constateerde hij dat het café inderdaad nog niet lang tevoren zijn deuren had geopend. Een Italiaans interieur verried de trendy en vroege jaren '90. Het Café heette "De Jaren", maar die moesten toen nog komen.

Hij was het café binnen gegaan. Het was groot en hoog. Er bleek zich een uitgestrekt terras aan de achterzijde te bevinden dat was ingeklemd tussen twee muren van belendende panden. Hij proefde het woord op zijn tong. Belendend. Je kon ook "aanpalend" zeggen, maar dat klonk minder onroerend goed. Het terras was - net als de rest van de stad - vol. Hij kon nog een plekje vinden aan één van de lange tafels aan het uiteinde van het terras. De man keek uit over de Amstel. Een rondvaartboot rondde de bocht en maakte zich op om in de richting van de Magere Brug te varen.

Naast de man zat een Amsterdammer van zijn eigen leeftijd een krant te lezen. Met enige regelmaat ging zijn krant omlaag en keek hij nors over de rand heen, het terras afspiedend. De man vermoedde dat de krantenlezer iets wilde bestellen. Er was echter geen ober op het terras te zien. De krantenlezer had echter al eens geluk gehad, want voor hem stond een leeg glas bier.
Maar nu hadden beide minder geluk. De ober bleef weg - het bierglas van de krantenlezer bleef leeg en de man kon slechts gelaten over de bocht in de Amstel uitkijken.

Hij keek stiekem op zijn horloge. Hoe lang zou het duren voordat een ober eindelijk het overvolle terras zou betreden? Een klein golfje paniek overviel de man opeens. Zou hij zelf zijn drank moeten gaan halen aan de bar? Bij nader inzien leek hem dat onlogisch. Bij binnenkomst was de bar geheel verlaten geweest. Iedereen zat buiten, op het terras. Slechts diegenen, die hun stem wensten te horen weergalmen in het kathedraalachtige interieur hadden binnen een tafeltje gekozen. De man herinnerde bovendien zich dat hij een ober, met een vaatdoek hangend aan zijn broekband, door het café had zien lopen. Hij besloot dat er bediening aan tafel zou zijn.

Het zou nog wel even gaan duren. Moeizaam haalde hij een leren etui uit zijn schoudertas tevoorschijn. Er kwam met enige moeite een sigaar uit het foedraal. Hij herhaalde het ritueel van het uit de tas halen van het foedraal in omgekeerde richting en combineerde het met een zoektocht naar zijn aansteker. Die moest zich ergens los onder in de tas bevinden. Na enig gerommel vond hij de aansteker en stak zijn sigaar aan.

De krantenlezer naast hem liet opnieuw zijn krant zakken en zuchtte geïrriteerd. De man keek vanuit zijn ooghoeken naar hem en constateerde dat zijn buurman op het punt stond een belangrijke beslissing te nemen.

De beslissing kwam niet, voorkomen door het verschijnen van een ober. Deze leegde een dienblad op verschillende tafels en kwam als door een magneet aangetrokken in de richting van de tafel van de man en de krantenlezer. "Kan ik u helpen", vroeg de ober toonloos aan de man. De man bestelde een bier. De ober maakte aanstalten om zich om te keren en te verdwijnen.
De krantenlezer liet abrupt zijn krant zakken. "Heb je voor mij ook nog een pilsje?" vroeg hij op luide toon, "tenminste, als je er tijd voor hebt hoor, want ik wil niet lastig wezen."

De ober mompelde iets onverstaanbaars, maar uit zijn reactie begreep de man dat de bestelling van de krantenlezer was toegevoegd. De ober verdween weer naar binnen.

Opnieuw liet de krantenlezer zijn krant zakken. Hij richtte zich onverhoeds tot de man en zei "Het is toch ongelofelijk! Een bomvol terras en ze laten één man rondlopen."

Na deze mededeling plaatste hij zijn krant weer op de oude plek en ging hoofdschuddend door met lezen.

Er kwam weer een rondvaartboot langs. De rondvaartboot was vol.
Net als de stad. En het terras.

Ruzie

2006-10-12T16:28:00.001+02:00

De man leunde voorover en steunde met zijn ellebogen op de tafel in het trendy café. Zijn armen hadden zodoende een beschermende ring gevormd rond het lege kopje cappuccino dat voor hem stond. Verstrooid speelde hij met het gescheurde papiertje dat om het meegeleverde koekje had gezeten. Het was niet helemaal duidelijk wat hij in het café te zoeken had. Het merendeel van de gasten had hooguit de helft van zijn leeftijd bereikt. Hij staarde somber naar het stelletje aan de tafel naast hem. De vriend had zijn haar vol gesmeerd met gel om zijn kunstig geknede stekeltjes permanent omhoog te laten steken. De vriendin zei hardop "Jezus, wat een kutopmerking!". Ze keek daarbij ontevreden uit haar ogen, haar vriend duidelijk makend dat ze niet gediend was van een opmerking die hij zojuist had gemaakt.

De man foeterde inwendig. Als hij eerder meegeluisterd had, was hij op de hoogte geweest van de inhoud van die opmerking. Nu moest hij zien te reconstrueren wat haar vriend had gezegd.

De vriendin keek boos. "Ze wist wat ze deed. Doe toch niet zo achterlijk. Hun zijn twee volwassen mensen" Ondanks de taalkundige onjuistheid concludeerde de man dat het ging om een probleem op het relationele vlak. De vriend draaide zijn gezicht ongemakkelijk naar het raam en keek naar buiten. "Hou nou maar op", zei hij afgemeten. Dat was zij niet van plan. "Jij begon er toch over? Nou dan." Even twijfelde haar vriend of hij het daarbij zou laten. Zijn eergevoel won het echter van zijn verstand. "Ik begon erover omdat jij er al dagen over loopt te zeiken."

De man vroeg af of hij het begin van een luidruchtige ruzie zou meemaken. De vriendin bedacht zich echter en besloot een beroep op het inlevingsvermogen van haar vriend te doen. "Vind jij dat dan niet. Als ik dat hoor, dan heb ik zoiets van, dat doe je toch niet?" De vriend zuchtte hoorbaar en keek naar zijn trendy drankje. Hij bewoog het langzaam heen en weer waardoor de vloeistof in het glas ronddraaide. "We doen zoiets allemaal wel eens. Je moeder toch ook? Dat heeft ze zelf verteld." In de ogen van de vriendin was de verbazing te zien. Ze boog zich voorover naar haar vriend.

De man verschoof iets met zijn stoel om haar gezicht te kunnen blijven zien. "Heb ze jou dat verteld? Wanneer dan?" Dat ontlokte de jongen een nieuwe zucht. Hij dronk zijn glas leeg en zette het luidruchtig neer. "Weet ik veel. Ik heb honger." De verbazing in de ogen van de vriendin veranderde in ergernis. "Jezus" zei ze opnieuw.

Zonder een woord te zeggen stonden beiden op. Het meisje pakte een roze jack met witte nepbontkraag en een roze vilten handtas die rijkelijk versierd was met in een cirkelvorm geborduurde witte lusvormige stiksels. Haar vriend pakte zijn jack, controleerde zijn zakken, en zei "We hebben het er nog wel over."

De man besefte dat dit niet meer in zijn bijzijn zou geschieden. Hij keek het stel door het raam na. Daarop draaide hij zich om en bestelde nog een koffie. Met de blik op de twee die om de hoek verdwenen vroeg hij zich af wat voor koekje hij bij zijn tweede kopje cappuccino zou krijgen.

Computertje

2006-08-20T16:26:00.002+02:00

De man pakte zijn boodschappen in. Het meisje achter de kassa keek toe terwijl de bon uit het kassaregister tevoorschijn kwam. Nadat de bon geprint was scheurde zij hem af en vroeg ze routineus: "wilt u de bon?" De man nam haar aanbod aan. "Jazeker," zei hij, en vervolgde zoals gewoonlijk met het obligate "voor de administratie."

Die opmerking zorgde voor een blik van herkenning bij het meisje. "O ja, nou weet ik het weer" zei ze behulpzaam, en overhandigde hem het papiertje.

"Bewaar je nou alle bonnen?" vroeg ze licht verwonderd. De man schudde langzaam zijn hoofd. Het inpakken en het beantwoorden van haar vraag zorgde voor een tijdelijke overbelasting. Dat zorgde ervoor dat zijn mond ging voorlopen op zijn hersenen. "Ik houd mijn uitgaven bij op de computer," begon hij moeizaam.

Onmiddellijk had hij spijt van zijn opmerking. Maar er was geen weg meer terug. Hij moest door met zijn verhaal. "Als ik het bedrag in mijn computertje heb gezet gooi ik het bonnetje weg," strompelde hij verder, intern vloekend over zijn onnodige uitweiding.

Eigenlijk had hij willen zeggen dat hij een huishoudboekje bijhield. Maar dat dit huishoudboekje de vorm had aangenomen van een computerprogramma. Niet een programma op zijn gewone PC of laptop, maar op zijn handcomputertje. Moedeloos besefte hij dat niemand zijn gedachtengang interessant vond. Waarom was hij ooit begonnen over een computer?

Uit de blik van het meisje achter de kassa besefte hij dat ook zij zich dat afvroeg. Hij pakte zijn spullen bij elkaar.

"Doei" zei ze opgewekt. "Doei" zei de man. De schuifdeuren sloten zich achter hem.

Lul

2006-07-14T16:27:00.002+02:00

De man sjokte door de stad. Dat was niet gebruikelijk. Meestal hield hij er de vaart in, en moest hij regelmatig inhouden om zich tussen het langzame verkeer - dat de hoofdmoot van het winkelend publiek vormde - door te manoeuvreren. Soms was hij zelfs gewend zijn inhaalmanoeuvres te plannen, om het langzaam lopende winkelende publiek zo optimaal mogelijk te kunnen passeren.

Maar nu sjokte hij. Zijn humeur was slecht en de mensen om hem heen lelijk. Ook hij voelde zich lelijk.

Ondanks zijn gesjok bleek hij toch nog harder te lopen dan twee jonge vrouwen voor hem. Het snelheidsverschil was minimaal. Even vroeg hij zich af of hij de vrouwen zou passeren. De moed zonk hem echter in de schoenen. Hij besloot achter de twee te blijven lopen.

De linkervrouw was - ondanks het frisse weer - niet kouwelijk uitgevallen. Haar buik bobbelde royaal tussen haar broekband en haar t-shirt uit. Van achteren kon de man boven een brede, met spijkers beslagen riem, twee zwembandjes aan weerzijden naar buiten zien stulpen. In het midden van het stuk blote rug bevond zich een tatoeage.

Haar vriendin had zich met enige moeite in een legging gehesen. De man overlegde even bij zichzelf. Leggings waren toch alweer uit? Of had hij een zomer overgeslagen?

De aanblik van de krampachtig opgesloten billen maakte hem nog somberder. Zijn blik gleed terug naar haar buurvrouw. Nu merkte hij dat tijdens het wandelen langzaam maar zeker het elastiek van een onderbroekje boven haar spijkerbroek uitkwam. Na een paar passen zorgde dit voor ongemak en werd de broek - zonder veel resultaat - omhoog gehesen.

"En toch was -ie best geil" hoorde de man haar vastberaden zeggen. Haar vriendin keek echter afkeurend. "Hij is echt een lul" constateerde ze. "Heb jij je telefoon bij je? Ik heb de mijne thuis laten liggen."

De man hakte een knoop door. Hij versnelde zijn pas en haalde de twee in. Vreemd genoeg voelde hij zich ineens beter.

Zucht

2006-06-28T16:25:00.002+02:00

De man en het bolle meisje zaten recht tegenover elkaar in de stadsbus. Hij reed vooruit, zij reed achteruit. De man dacht aan een noodstop. Hij besefte dat zij op de betere plek zat. Terwijl zij tegen haar zitting zou worden aangedrukt, zou hij vooruit door de bus vliegen.

Maar een noodstop zat er niet in. Het verkeer was vastgelopen op de brug. De snelheid was stapvoets en de terreinwinst was marginaal. De man verlangde naar huis. Even besloot hij bij de volgende halte uit te stappen en naar huis te lopen. Maar zelfs de volgende halte was een eeuwigheid verwijderd.

Het meisje haalde haar mobiele telefoon tevoorschijn en koos een naam uit de lijst. Ze zette hem tegen haar oor en trok een vermoeid gezicht. "Hoi." schalde ze door de bus met een stem die de uitputting slechts veinsde. "Even over vanavond." Het gesprek zou niet makkelijk worden.

"Ik zou vanavond langskomen, hè. Maar ik ben eigenlijk heel erg moe. Ik heb echt zoiets van - pffffttt." Deze luid uitgesproken zucht liet ze vergezeld gaan van een lichaamsbeweging en mimiek die de ontvanger van het telefoongesprek helaas niet bereikten.

Naast haar keek een Surinaamse vrouw vluchtig in haar richting. De man verbaasde zich. Het was stil in de bus. Haar stem schalde dwars door het gangpad. Iedereen kon meeluisteren. Geïntrigeerd keek hij haar aan. Ze keek strak terug, zonder hem te zien. Slechts het gesprek had haar aandacht.

De afspraak was afgezegd. Even keek het meisje naar buiten. Ze constateerde dat de bus nog lang niet op haar eindbestemming was. Dat stimuleerde haar tot het opnieuw ter hand nemen van de telefoon. "Hoi meis!" schreeuwde ze opgewekt in de telefoon. "Is -ie?" Het antwoord stemde haar tevreden.

"Ja hoor," vervolgde ze even later, "vanavond de hele avond. Zullen we om negen uur afspreken? Zie je dan. Doei!" Het meisje stopte de telefoon in haar enorme handtas. Opnieuw keek ze naar buiten.

Eindelijk kwam de bus in beweging. De man zuchtte. Het meisje zou op tijd zijn voor haar afspraak.

In de bus

2006-05-10T16:27:00.001+02:00

De jongeman zat in de bus. Tenminste -dat zei hij in zijn mobieltje. Na een onherkenbare ringtone keek hij vluchtig op het display en drukte een toets in. Dit bracht verbinding tot stand. "Hallo .... ik zit in de bus... nee, in de bus. Ja, in de bus. In de bus, ja."

Daarmee was de toon voor het gesprek gezet. Het was geen plezierig gesprek. Zonder de tegenpartij te kunnen horen vermoedde de man achter hem wederzijdse irritatie.

De irritatie nam toe. "Nee, in de bus. Bij het station. Ja, in de bus. Dan had je maar moeten komen. Nu zit ik in de bus. Ja. In de bus. Nee, in de bus, bij het Centraal Station."

Omdat de hersenen van de man achter hem niet reageerden op de opdracht om zijn oren uit te schakelen, vernam deze nog vele malen waar hij zich bevond.

Net als hij.

In de bus.

Ja - in de bus.